~~...@@ Welcome to the world of Bowling!@@..~~

หลังการจากนั่งหลังขดหลังแข็งถ่างตาอ่านนิยายเรื่องเล่ห์รตีขนาด 2 เล่มจบ

มาบนรถไฟชั้น 3 ระยะทาง ชุมพร-กทม เป็นระยะเวลาเกือบๆ 10 ชม.

ในที่สุด โบว์ลิ่งก็กลับมาถึง ก.ท.ม. เมื่อสักราวๆ 6 โมงเช้าวันนี้เองค่ะ

พร้อมด้วยใบหน้ามอมแมม อดหลับอดนอน ราวกับผีก็ไม่ปาน

ก่อนจะร่ายว่าไปทำอะไรมาบ้างก็ขอบ่นนิดหน่อยก่อนนะคะ

เหตุที่ต้องอ่านนิยายเรื่องเล่ห์รตี -------   ก็มันไม่มีหนังสืออะไรเลย เผอิญเพื่อนถืออยู่เลยฉกมาอ่านเสียยังงั้นแหล่ะ 55

เหตุที่ต้องนั่งรถไฟชั้น 3 ------  ก็เพราะว่าคนเยอะมากๆๆๆๆๆๆๆ อยากนั่งรถด่วนแอร์ แต่ว่าตั๋วเต็ม อย่าว่าแต่ตู้แอร์เลย ตู้อื่นๆก็เต็มหมด ตอนไปซื้อตั๋วเนี่ย โบว์ลิ่งแอบเซ็งเล็กๆเพราะว่าแอบเห็นสายตาของสาวขายตั๋ว มองมาประมาณว่า ทำไมเอ็งไม่ตีตั๋วไป-กลับละว้า โง่เอ้ย มาซื้อก่อนกลับวัน 2 วัน จะเลือกอะไรได้ยะ อิอิ (อันนี้ตีความเอาเองจากสายตา ไม่มีคำพูดเล็ดลอดออกมาจากปากแต่ประการใด)

เหตุที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็ง ไม่รู้จักหลับ จักนอน ------ เหอๆๆ ก็ลองมานั่งรถไฟตู้ชั้น 3 เป็น 10 กว่า ชม.บ้างสิ แล้วจะเข้าใจ ยังงอหลังอยู่ได้ นี่ก็เดชะบุญนักหนาแล้ว

 

ขาไปนี่ก็แสนจะทรหดอดทนนักหนา เนื่องจากว่า ตกรถไฟ (เซ่อเรียกพี่ละคับทั่น งานนี้)

ไปกัน 3 คน มีคุณแม่ เพื่อนกัส และโบว์ลิ่ง รู้สึกว่าวันนั้น กัสจะทำงาน

โบว์ลิ่งก็โทรไปเร่งกัสนักหนา ปรากฎว่า กัสไปทัน แต่โบว์ลิ่งกับคุณแม่ (ตัวเร่ง)น่ะแหล่ะ ที่พลาดรถไฟ ไปไม่ทันเสียเอง

อิอิ แอบเขิลล์ เลยต้องเบนไปนั่งรถทัวร์แทน เฮ้อ กว่าจะได้ขึ้น คนก็ล้นหลาม ฝุ่นควันก็เยอะ แถมโดนโขกราคารถทัวร์ไปเป็น 500 บาท หนำซ้ำ ขาลงน่ะ เกือบจะเลย เพราะว่า มันเป็นรถที่ไม่เข้าตัวเมืองชุมพร ต้องส่องหาเอาเองท่ามกลางความมืดมิดว่าจะลงตรงไหน แล้วคิดดูว่ามืดแสนมืด เปลี่ยวแสนเปลี่ยว ป้ายเป้ย ไฟทางอะไรก็ไม่ได้มีเยอะเหมือนใน กทม. 3 สาวต้องไปยืนข้างทาง รอน้าสาวโบว์ลิ่งมารับ เฮ้อ..กรรมของเวรจริงๆตู

 

แต่ก็เอาเถอะ ถือว่า เที่ยวคุ้มค่ามากน่ะ ไป 2 วัน 1 คืน แต่เที่ยวทำเวลาจริงๆ ดังสถานที่ ปรากฏด้านล่างน่ะ:

29/04/2006

- ถึงชุมพร (ตรงไหน ก็ไม่รู้ล่ะ รู้แต่ว่าเป็นข้างทางมืดๆ ชื้นๆ)

- คุณน้าขับรถมารับ

- แวะตลาดชุมพร ประทับใจที่นี่มาก มีหมูปิ้งอร่อยมากๆๆ โดยเฉพาะร้านรถเข็นคุณยายหน้าร้าน Home Pro หน้าตลาด ไม้ใหญ่โต แต่ราคาแค่ 10 บาท เอามาพัดแก้ร้อนได้เลย (อันนี้ไม่ได้เว่อร์ เพราะเอามาพัดเล่นๆกันแล้ว) เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปมา เพราะกะลังง่วงๆ หิวๆ เลยซัดเรียบวุธ ไม้เล็กแบบไม้ละประมาณ 5 บาทของ กทม. ก็มี แต่ที่นั่นขาย 4 ไม้ 10 บาท เป็นยังไงล่ะ ไฮโซไหม เอิ๊กก..แต่แปลกมากค่ะ ร้านหมูปิ้งที่ชุมพรจะไม่ขายคู่กับข้าวเหนียว สังเกตุหลายร้านแล้ว เขามักจะไล่ให้ไปซื้อข้าวเหนียวร้านไก่ย่างทุกที แปลก...เอ หรือว่าเป็นการจัดระเบียบสังคมของเขานะ 555+

- ขนของกินกลับบ้าน

- แอบงีบเล็กๆ อาบน้ำและเตรียมตัวลงไปกินอาหารเช้า ที่เจ้าบ้านเลี้ยง อะแฮ่มมม..!

- กิน กิน กิน ... แกงส้มอร่อยมาก ปลาที่ใส่ก็อร่อยมากๆๆ สดมั่กๆ น้องปูทอดกระเทียมก็อาหย่อย จานอื่นๆก็เลิศ ง่ำ..ๆๆ

- เที่ยวสวนยางของน้าเพ็ญ ร่มรื่นดีจัง

- ไปหลังสวนกัน เย้ๆ

- กินอีกแย้ววววว...น้าจิ๋มตั้งสำรับเลี้ยงเต็มโต๊ะ แถมมีแกงเขียวหวานแบบนี้ ไม่กล้าขัดศรัทธาค่ะ โฮ่ๆๆๆ

- ไปเยี่ยมหยิน หยาง (คิดถึงจังเลย ไม่เจอแปบเดียว ทำไมหนูทั้ง 2 ถึงอ้วนเอาๆ อย่างกับซูโม่ละลูก แม่ด้วย ฮี่ๆ)

- ไปเที่ยวดูลิง สวนสมเด็จย่า แถมแวะกินหนมที่นั่นหน่อยนึง

- ไปแวะกราบสวัสดีน้าณัฐ ที่บ้านสวน

- ไปเที่ยวตลาดปากน้ำหลังสวน และ กิน กิน กิน เพราะว่ามีตลาดนัด เอิ๊ก...อิ่มจริงๆขอบอก

- น้าจี๊ดซื้อปลาทูสด มาต้มให้น้องแมวทั้งหลาย

- กลับมาบ้านน้าจิ๋ม มาต้มปลาก่อนกลับชุมพร โดยขบวนน้าเพ็ญกลับบ้านไปก่อน

- กัส กับ แม่ แอบขโมยปลาทูต้มของแมวกิน อิอิ+ 

- ลาน้องหยิน กับ น้องหยาง เศร้าจังเลย ฮือๆๆ แล้วจะแวะไปเยี่ยมบ่อยๆนะจ้ะ

- เดินทางกลับถึงชุมพร (ไม่วายแวะซื้อน้ำเต้าหู้และบัวลอยมาเพิ่มความอืดกันก่อนนอนอีกรอบ)

- อาบน้ำ นอน คร่อกกกกกกกกกกกก...

 

30/04/06

- ตื่นบรรทมสายโด่งเนื่องจากเหนื่อยมากๆๆ

- กินแหลกๆๆๆ น้ำเต้าหู้ โจ๊ก และ อาหารหลักๆๆ ที่มองดูเหมือนเป็นอาหารกลางวันมากกว่า

- เรื่มออกเดินทาง ลัลล้า ยาฮู้!

- ระหว่างทาง ผ่านป้ายหาเสียง นักการเมืองพรรคพี่เหลี่ยมซึ่งมีข่าวว่าฆ่าเมียแล้วถลกหนัง เพื่อให้สืบไม่ได้ว่าผู้ตายเป็นใคร บรื๋อ..โหดจัง

- ไปแวะดูน้ำผุด ที่บ้านน้ำผุด เห็นน้ำพุ่งขึ้นมาบุ๋งๆๆเลย พาลนึกไปว่ามันจะพุ่งขึ้นมาเป็นน้ำพุร้อนหรือเปล่า เฮ้อ..เรื่องเว่อร์นี่ยกให้เลยจริงๆ

- ไปวัดถ้าสิงห์มา ที่นี่เขาจะมีตู้ให้วัดระดับความสูงต่ำของจิตใจ รู้สึกจะมี 5 ขั้นนะ คือให้หยอดเหรียญด้านบน แล้วดูว่า มันจะไหลไปลงช่องไหน ทั้งหมดมี 5 ขั้นนะ 1. นิพพาน 2. พรหม 3. นางฟ้า เทวดา 4. มนุษย์ขั้นสูง 5. มนุษย์ขั้นต่ำ คุณแม่โบว์ลิ่งได้ชั้นพรหม คุณน้าได้ขั้นนิพพาน โบว์ลิ่งเองได้ขั้นนางฟ้าเทวดา (ก็ยังดี อิอิ) ส่วนกัสน่าสงสารมาก เพราหยอด 2 ตู้ ก็ยังคงได้ขั้นมนุษย์ชั้นต่ำ สงสัยต้องหมั่นทำบุญให้มากกว่านี้คะ คุณนายกัส

- แล้วก็แวะไปดูสระยักษ์ที่สวนมณทิพย์ ใหญ่จริงๆ ปลาเยอะมากด้วย แต่แดดแรงมากพอกัน เกือบเหนี่ยงเหมือนกัน อิอิ

- แวะทานอาหารที่ร้านลุย ร้านอาหารทะเล ร้านอร่อย เจ้าประจำ อยู่แถวๆ ปากน้ำชุมพร กินจนเกือบหมดอ่าวอีกแว้ว หุหุ

- แวะไปกราบเสด็จกรมหลวง เพื่อเป็นศิริมงคลกับชีวิต แถมถ่ายรูปหลักศิลาที่คัดข้อความมาจากบันทึกของท่าน แหม อยากให้พี่แม้วได้อ่านจริงๆ เด๋วจะเอารูปลงไว้ใน Photo นะ ไปดูเอาเองละกันว่าท่านทรงดำรัสว่าไงบ้าง เราถ่ายมาชัด ขยายเอาหน่อยละกัน ขี้เกียจพิมพ์น่ะ

- กินขนมจากตรงศาลเสด็จกรมหลวงฯ ไม่อาหน่อยเยยอ่ะ

- อู้ๆๆ..แปบเดียว 4 โมงกว่าแล้ว รถไฟออก 20.15 แวะหาไรรองท้องก่อนดีกว่า ( อิอิ ได้ข่าวว่าเพิ่งรองไปนะ) แวะกินขนมหวานกันในตลาด กันเสีย 1 ยก ไม่อยากบอกเลยล่ะ ว่าเราซัดไป 2 อายจัง อิอิ

- ขากลับปรากฎว่าแถวบ้าน มีเปิดท้าย (วัยรุ่นแฮะ) วิญญาณนักช็อปเข้าสิง เลยลงเดินนิดๆๆ ปรากฎว่าได้กางเกงมาตัวนึง น่ารักดี อิอิ ชอบๆ สวยจังตังค์อยู่ครบ เพราะน้าเพ็ญซื้อให้

- กลับมาก็รีบๆอาบน้ำล่กๆๆๆ เพราะทุ่มกว่าแล้ว ยังไม่เสร็จเลย และไม่อยากตกรถไฟเป็นรอบที่ 2 ในระยะเวลาติดๆกัน อิอิ

- ด้วยความล่กๆ ทำให้คุณนายกัสเกือบเสียแขน เพราะว่ามือติดอยู่ระหว่างฝาบ้านและประตูรถในขณะที่รถกะลังถอย สยองแทน

- ถึงสถานีราวๆ 19.45 น. แต่ว่าไม่ได้ทำไรมาก ดีว่ามีน้าเพ็ญซึ่งเป็นพยาบาลมาด้วย เลยทำการปฐมพยาบาลให้กัสไปได้ระดับหนึ่งก่อน

- ปู๊นๆๆๆๆๆๆๆ...เสียงหวูดรถไฟขบวนที่ 168 กันตัง - หัวลำโพงมาแว้ววววววว

- กราบร่ำลาน้าๆ และหลานชายที่มาส่ง ประทับใจจริงๆเลย แล้วจะแวะมาอีกในเร็วๆนี้ค่ะ

- เหตุการณ์ต่อจากนี้น่ะเหรอ...ย้อนไปอ่านด้านบนโน่นสิ

 

ปล. อัพรูปลงใน photos แล้วนะ*

 

ลิ่งเจ้าเค่อะ

ช่วงนี้เดินทางท่องเที่ยวเป็นว่าเล่นเลยทีเดียว

คราวก่อนไปชุมพรมา หนุกหนานมากจนเจอดี มีผีติดมาในรูป

จริงๆ โบว์ลิ่งเขียนบลอกยาวเฟื้อยยยยย...บรรยายรายละเอียดนะ

แต่ไม่รู้เพราะเหตุผลกลใด ทำให้มันไม่สามารถโพสต์บลอกได้

เขียนจนเมื่อย พอโพสตฺก็หลุดๆๆ อยู่ 2-3 ครั้ง

เลยคิดว่า ไม่เอาแล้ว ขี้เกียจแล้ว ใครบางคนอาจไม่เต็มใจให้เอาเรื่องเขามาเล่าก็ได้

บรื๋ออออออออออ....

 

พอช่วงสงกรานต์ ก็ระยอง แต่เปล่าค่ะ ไม่ได้ไปเล่นน้ำสงกรานต์เหรอนะคะ

เพราะรุ่นนี้แล้ว เป็นปู(ชะนีย่ะ)บุคคลเยี่ยงนี้

เดินไปไหนก็ตัวแห้งผาก แป้งไม่มีมาติดสักแหมะ วางใจได้ ฮี่ๆๆ

ก็เลยมุ่งไปทางด้านกิน กิน กิน แทน

กืนโหดมากค่ะ ไป2 วัน 1 คืน กินอาหารทะเลเกือบหมดอ่าวระยองเลย

(ฟังเหมือนจะเว่อร์ แต่ขอบอกว่ากินเยอะมากจริงๆๆ)

นั่งทานตั้งแต่10 โมงๆกว่าๆ แล้วลากยาวไปจน 3-4 ทุ่ม ทุกวัน

คือนั่งริมหาดไง แล้วก็สั่งอาหารมาบานเลย พออันไหนพร่อง ก็สั่งเติมๆๆ

จำได้ว่านั่งกินตลอด แว่บไปเล่นน้ำตอนเย็นๆไม่ถึง ชม.

แล้วกลับมากินใหม่ เฮ้อ...ได้น้ำหนักและความเข้มของสีผิวมาเป็นที่ระลึกเลย กลุ้ม

 

เดือน พ.ค นี้ มีวันหยุดยาว 3 วันติดกันเยอะ กะว่าจะประเดิมด้วยการลงไปเยี่ยมน้องหยินและหยาง

ที่ชุมพรในช่วง 28 เม.ย - 1 พ.ค. นี้

หลังจากนั้น ก็จะไปสมุยช่วงงาน Bangkok Airways Open 2006 - Press Conference

แล้วจะพยายามลากตัวเองกลับมาให้ได้เนื่องจากว่า วันที่ 11 พ.ค. มีสตาฟปาร์ตี้ ที่สันติบุรี

ไม่ใช่ไม่อยากอยู่ร่วมงานนะ แต่เป็นห่วงแม่ ฮี่ๆๆ

แล้วก็อยากจะไประยองอีก เพราะติดใจอาหารทะเลที่นั่น

เอาเป็นว่า ถ้าได้ไปไหนยังไง จะมาอัพเดทอีกทีละกัน

 

ชีวิตมันก็คือการเดินทาง ลัลล้า-------

 

โบว์ลิ่ง

I carry your heart with me,

 I carry your heart with me,

I carry it in my heart,

I am never without it, anywhere I go you go, my dear;

and whatever is done by only me is your doing, my darling,

I fear no fate, for you are my fate, my sweet,

I want No world ,for beautiful you are my world, my true,

Here is the deepest secret nobody knows,

here is the root of the root and the bud of the bud,

and the sky of the sky of a tree called life;

which grows higher than the soul can hope or mind can hide,

And this is the wonder that's keeping the stars apart I carry your heart, I carry it in my heart.

 

--E.E. Cummings--

********************

 

ถ้าใครเคยดูเรื่อง "In Her Shoes" ก็คงจะจำกลอนบทนี้ได้ดีนะ

เป็นกลอนที่ Cameron Diaz พูดตอนสุดท้าย

ซึ่งก็สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกผูกพันที่พี่น้องมีต่อกัน

 

พูดถึงตัวเองตอนนี้ก็แอบจิตตกนิดๆนะ เพราะว่าน้องสาวมีเหตุจำเป็นต้องไปปฏิบัติภารกิจ

ที่ดูไบ (อย่างต่ำ) 3 ปี คนที่ไม่สนิทกับโบว์ลิ่ง อาจไม่เข้าใจว่าจะจิตตกอะไรมากมาย

แต่ถ้าเพื่อน หรือ คนสนิทจะรู้ทันทีเลย เพราะว่าพี่น้องสองสาว (โบว์ลิ่ง + นุชชี่) สนิทกันมากๆๆๆ

เราสองคนทะเลากันบ่อยก็จริง แต่ว่าเราก็ไม่คยเกลียดกันเลย

เราเห็นข้อบกพร่องของอีกฝ่ายเยอะก็จริง แต่ว่าเราก็ทำใจยอมรับข้อเสียนั้นได้

เพราะเรารู้ว่าไม่มีใครสมบูรณ์พร้อม

 

เมื่อวานนี้ (24/03/2006) ไปส่งน้องสาวที่สนามบิน

ด้วยความที่ยุ่งๆ รีบๆ ก็เลยไม่ได้ร่ำลาอะไรกันมากนัก

เพราะว่า ณ ตอนนั้น เรายังเห็นอยู่ว่าน้องสาวเรายังอยู่ดี ยังยืนคุยกันปกติ

แต่วินาที ที่เขาเดินผ่าน custom เข้าไป

มันใจโหวงๆ บอกไม่ถูก มันโหวงจนร้องไห้ออกมาเลย

เพราะเรารู้สึกว่า อีกเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกก็ไม่รู้

 

พอกลับมาบ้าน ยิ่งจิตตกหนัก

เพราะปกติ เราจะแย่งกันเล่นเนต (ซึ่งส่วนใหญ่แล้ว นุชชี่จะได้เล่นนานกว่าและบ่อยกว่า)

พอมาวันนี้ ได้เล่นคนเดียวเต็มๆ มันกลับเซ็งๆ

ข้าวของ ชั้นวางหนังสือ ชั้นวางดีวีดี มันโล่งไปถนัดตา โดยเฉพาะตู้เสื้อผ้า มันว่างเสียจนใจหาย

ช่วงเวลาแบบนี้ ทำให้เรารู้เลยว่า จริงๆเรารักน้องมากกว่าที่คิดไว้มาก

แต่เพราะเราเจอกันทุกวัน มันเลยทำให้เราไม่ได้สื่อสารกันเท่าที่ควรนั่นเอง

 

ถึง นุชชี่..

ไม่รู้ว่านุชจะได้มีเวลาเช็กเมลบ้างหรือเปล่า

แต่พี่ลิ่งขอให้น้องนุชโชคดี อดทนกับทุกสิ่งที่เข้ามา

เรื่องดีๆก็รับไว้เป็นกำไรชีวิต เรื่องร้ายๆก็ถือเป็นภูมิคุ้มกันที่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้น

ยังไงนุชก็ยังมีพี่กับแม่เป็นกำลังใจและอยู่เคียงข้างเสมอนะ...

 

รักและเป็นห่วงน้องมากๆ

 

พี่ลิ่งตัวกลม \(^0^)/

ก็อย่างว่าละน้า ช่วงนี้มันเป็นช่วง ลดน้ำหนัก

พอดีเห็นบริตเจทเขามีไดอารี่ลดความอ้วน ก็เลยอยากเอากะเขาบ้าง เด๋วไม่เดิร์น อิอิ

ขอบ่นหน่อยเถอะ ไอ้เรื่องการรีดน้ำหนักเนี่ย

สำคัญที่สุดก็คือใจของเราเอง รองลงมาก็คือแรงกดดันจากคนรอบข้าง

เช่น แฟน เพื่อน หรือไม่ก็คนอื่นๆ

โดยส่วนตัวนี่ลดเพราะโดนเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆกดดัน เลยต้องจัดให้

 

เฮ้อ...ชั่งน้ำหนักล่าสุดเมื่อ 2 วิที่ผ่านมา อืม...ลงจากวันแรกไป 4 กก.แล้ว

ถ้าจะทำจริงๆเราก็ทำได้เหมือนกันนะ ฮี่ๆๆ

แต่ขอบอกก่อนนะคะ ว่าลิ่งลดด้วยวิธีธรรมชาติ

อดข้าวเย็น ทานแป้งให้น้อย ผักผลไม้ให้อยู่ในเกณฑ์พอเหมาะ

อะไรที่มากไป มันไม่ดีหรอก ถึงแม้มันจะเป็นผลไม้ก็เถอะ

ตกเย็นก็ปั่นๆ Eliptical Trainer แล้วมีแพลนว่าจะไปว่ายน้ำด้วย

อันนี้ไม่สงวนลิขสิทธิ์นะ แต่ถ้าใครมีวิธีที่ดีกว่านี้ก็อย่าลืมเล่าสู่กันฟังละกัน

 

เอาเป็นว่า จากนี้ไปก็ขอให้ตัวเองผอมและเฟิร์มขึ้นทุกวันละกัน

(อิอิ แอบเล่นขอจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ด้วย)

ถ้าผอมลงจนได้นำหนักที่พอใจเมื่อไหร่จะถ่ายรูปมาลงให้ดูทั่วๆกันนะเพื่อนๆ

 

ลิ่งจ้า